ادبستان

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند...
نویسنده : نفس - ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢۳
 
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند...
 
                                                                                                                                     

 

ما چون ز دَری پای کشیدیم، کشیدیم
امید ز هر کس که بُریــدیم،بُریــــدیم

 

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه ی بامی که پریدیم، پریدیم


رَم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رَماندی و رمیــدیم،رمیـــدیم


نام تو که باغ اِرَم و روضه ی خُلد است
انگار که دیـدیــــــــــــم ندیدیم،ندیـــــدیم


صد باغ بهار است و صَلای گل و گلشن
گر میوه ی یک باغ نچیدیم،نچیدیم


سر تا به قدم تیغِ دعاییم و تو غافل
هان! واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم


وحشی سبب دوری و این قسم سخنها
آن نیست که ما هم نشنیدیم، شنیدیم

                                                  "وحشی بافقی"